Το τέρμα στη γραμμή του έρωτα

Βασισμένο στην ανάρτηση «Όταν δεν ξέρεις πια»

Πάλι η ίδια σύγχυση
συναισθηματική αστάθεια
Μα τώρα η υποστήριξη
θέλει διπλή προσπάθεια

Έφτασε πάλι να μη ξέρει
τι θέλει, τι νιώθει, τις σκέψεις του
Αδύνατο να αξιολογήσει
σωστές αν είναι οι λέξεις του

Έγινε πάλι κουρέλι
ο κόσμος του γκρεμίστηκε
Στη νύχτα μόνος ένιωσε
δύσκολα το χειρίστηκε

Άνοιξε άλλος κύκλος
καμία σιγουριά
Μια χαίρεται, μια θλίβεται
αναζητά παρηγοριά

Τι έφταιξε, πού λάθεψε
και έτσι τυραννιέται
Με σκέψεις ατελείωτες
στη λύπη να πλανιέται;

Ουσία κι ένα πόρισμα
αναζητά με ζήλο
Λιώνοντας χίλιες σκέψεις του
στης λογικής το μύλο

Advertisements

Χρονικό στον ωκεανό της ζωής

Φεύγουν οι μήνες, τα χρόνια, σα στιγμές. Ξυπνάς, ξεκινάς κάθε μέρα μηχανικά, ακολουθείς τη ρουτίνα. Ξεχνιέσαι και συνηθίζεις να αποφεύγεις την αλήθεια. Δεν πρέπει να συνειδητοποιήσεις. Θα τρελαθείς. Τις λίγες στιγμές που το πετυχαίνεις, νιώθεις τρόμο. Νιώθεις τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σου. Αμφισβητείς τα γεγονότα. Ύστερα από τις αστραπιαίες στιγμές απελπισίας, σταματάς και συνεχίζεις εκεί που είχες μείνει. Στη ρουτίνα. Στη χαρούμενη φορμόλη όπου τσαλαβουτάς για να επιβιώνεις. Στον θάλαμο αερίων που μουδιάζει την αλήθεια στο μυαλό σου. Κοιτάς μόνο το μέρος της βιτρίνας όπου δε διακρίνονται τα γκρεμισμένα όνειρα. Γυρνάς τη πλάτη στον δρόμο της ασφάλειας και της ευτυχίας, που τώρα δεν έχει φώτα, τώρα δεν είναι προσπελάσιμος, τώρα δεν υπάρχει. Το νησί είναι έρημο και δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει.

Βουτάς και παλεύεις λοιπόν. Ό,τι έχει μείνει από την ψυχή σου στα βάθη της πραγματικότητας, δίνει ώθηση στο μυαλό σου που κολυμπάει στα ρηχά της καθημερινότητας. Η λογική σού κρατάει το κεφάλι έξω από το νερό, να μη πνιγείς από τα κύματα της λύπης. Η περηφάνια σε βοηθάει να βαστάζεις τα βάρη όσων σε χρειάζονται. Η αγάπη; Εμφανίζεται ενίοτε, σου δίνει δύναμη με την αύρα της και εξαφανίζεται με έναν ενοχλητικό παφλασμό. Δε βλέπεις καλά μακριά, δε ξέρεις αν σε περιμένει λιακάδα ή κακοκαιρία. Δεν υπάρχουν πλοία, δεν υπάρχουν νησιά. Μόνο σημαδούρες για να στέκεσαι λίγο, να κοιτάς πίσω, να θυμάσαι πως δε πρέπει να τα παρατήσεις, να ξαναβρίσκεις κίνητρο.

Κάπως, κάποτε, βρίσκεις στεριά. Μοναξιά δε νιώθεις. Μόνος είσαι όταν το θελήσεις. Όταν το χρειάζεσαι και είναι απαραίτητο. Κάποια μονοπάτια τα διαβαίνει μόνο μία ψυχή. Κάποιες γέφυρες αντέχουν μόνο μία γραμμή σκέψεις. Κάποια δωμάτια χωράνε μόνο μία ανάσα. Όταν ολοκληρωθεί η αποστολή κι είσαι έτοιμος να επιστρέψεις, είναι γνωστά τα μέρη όπου σε περιμένουν. Ανά πάσα στιγμή, ανιδιοτελώς. Το μόνο που θα ρωτήσουν είναι αν είσαι καλά. Αν χρειάζεσαι τίποτα. Η αλήθεια είναι ότι απλά χρειάζεσαι τον άνθρωπο που σε ρωτάει.

Αφού ξυπνήσεις αύριο, σιγουρέψου πως έχεις ακόμα τον έλεγχο. Φρόντισε να είσαι έτοιμος για την τρικυμία του κόσμου. Οπλισμένος για τις παγίδες στα μονοπάτια της άγνοιας. Υγιής για να αντέχεις όλες τις πτώσεις. Λογικός απέναντι στα κακώς κείμενα. Ατάραχος μπροστά στις προσβολές. Υπομονετικός μα αντιδραστικός στη μωρία.

Ο χρόνος μετράει αντίστροφα και τα νούμερα δεν είναι σίγουρα. Στο καζίνο της ζωής, κερδίζει πάντα εκείνη. Εσύ προσπάθησε να είσαι ένας από τους λίγους τυχερούς που, μέσα στη χασούρα, έχουν μέθοδο και τελικά βγάζουν κέρδος. Δεν έχει σημασία πόσο. Να κοιτάς πίσω μόνο για να μη ξεχνάς τα μαθήματα που σου έδωσαν οι ήττες σου. Κατόπιν προχώρα μπροστά και κάνε το σχέδιό σου μεγαλοπρεπές. Ζήσε.

Εις μνήμη

Περνάνε οι μέρες
και έρχονται βράδια
με δύσκολες ώρες
και μαύρα σκοτάδια.

Σε σκέφτομαι πάλι
το τι έχεις χτίσει
μα μοιάζουνε χάλι
μας έχεις αφήσει.

Πονάω, θυμώνω
λυπάμαι, φοβάμαι
ανάστημα ορθώνω
με έγνοιες κοιμάμαι.

Γεμίζω απορίες
ποιος φταίει, πού δίκιο
μονάχα θεωρίες
στης θλίψης τον ίσκιο.

Ο θάνατος, λένε
σ’ αλλάζει, συνθλίβει
προχώρα, σου λένε
μα τούτος σε πνίγει.

Ακούς ή μονολογώ 
λείπεις, υπάρχεις; 
Και τι να αισθανθώ 
που δε θα ξανάρθεις;